เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้มันเกิดขึ้นจริงซึ่งเกิดขึ้นสมัยตอนที่ฉันยังเด็กซึ่งตอนนั้นเราจำได้ว่าเราอยู่กับพ่อและแม่พ่อของเรานั้นทำงานเป็นคนเฝ้าโรงเรียนคือฐานโรงเรียนรปภด้วยซึ่งแม่ของเราก็เป็นแม่บ้านอยู่ที่บ้านคอยทำความสะอาดและทำอาหารทำกับข้าวใส่ปิ่นโตข้าวกล่องให้พ่อไปกินที่โรงเรียนทุกวันบ้านเราอยู่ที่ต่างจังหวัดซึ่งจากรายได้จากการเป็นพัดลมของพ่อไม่ได้เยอะมากทำให้เราใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านนอกแต่มันก็สุขสบายดีไม่ได้ขาดเหลืออะไรซึ่งตั้งแต่เกิดมาเราก็อาศัยอยู่ที่บ้านพักแห่งหนึ่งใกล้ๆโรงเรียนซึ่งเป็นบ้านพักของคุณครูเขาจะแจกให้กับพนักงานของคนที่ทำงานที่โรงเรียนซึ่งพ่อของฉันก็เป็นคนหนึ่งในนั้นที่ทำงานที่โรงเรียนดังนั้นจึงได้บ้านพักหลังหนึ่งมาให้ครอบครัวของเราได้อาศัยอยู่ด้วยกัน

ซึ่งหลังจากนั้นฉันก็เรียนที่โรงเรียนใกล้บ้านตลอดเวลา ซึ่งเราก็ใช้ชีวิตอยู่มาตั้งนานหลายปีจนตอนนี้เราก็เรียนถึงชั้นป 4 แล้วเส้นทางออกเราขึ้นป 4 พ่อของเราก็เลือกที่จะออกจากงานที่ทำที่โรงเรียนนั้นจากนั้นเราก็ไปที่บ้านของยายซึ่งตั้งอยู่ใกล้โรงเรียนเช่นเดียวกันและเราก็สร้างบ้านแถวๆนั้นด้วยตัวเองซึ่งทุกๆคืนเราจะฝันถึงบ้านพักที่เคยอยู่อาศัยนั้นทำให้แม่เราสงสัยมากว่าเกิดอะไรขึ้น

แม่ของเรานั้นมีความเชื่อว่าจิตและดวงวิญญาณของเราคงยังผูกพันอยู่กับบ้านพักแห่งนั้นแม่จะได้ทำการเดินทางไปที่บ้านพักแห่งนั้นกวักมือเรียกเราหรือก็คือเรียกดวงจิตของเราที่แม่เชื่อให้ตามแม่มาที่กลับบ้านจะถึงหน้าจะทำอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเรายังคงฝันถึงบ้านพักนั้นตลอดเวลาซึ่งใจเราก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะว่าเราอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่เกิดทำให้เรารู้สึกรักและเขาจะฝันถึงเนื่องจากยังคิดถึงและยังอยากอยู่ที่นั่นหลังจากนั้นเดือนเมษายนไม่รู้เกิดอะไรขึ้นมีน้ำป่าไหลลงมาจากป่า

ซึ่งน้ำป่ามันก็ไหลมาเร็วมากมีคนตายมากกว่า 100 คนซึ่งนั่นทำให้คนหลายคนเสียชีวิตลงแม้กระทั่งเด็กนักเรียนหลังจากนั้นเราก็พบว่าบ้านของเรานั้นและบ้านของครอบครัวเรารวมถึงบ้านของผู้ใหญ่บ้านเป็นเพียงแค่บ้านทั้งหมดที่ยังอยู่ได้ระหว่างที่มีน้ำป่าซึ่งวันนั้นพ่อนอนหลับไปแล้วฝันว่าพบเด็กนักเรียนร้ายคนทั้งโรงเรียนพากันมานั่งเต็มบ้านและร้องไห้ซึ่งหลังจากนั้นวันต่อมาน้ำก็เริ่มหายไปจนเกือบจะหมดแล้ว

ซึ่งพ่อกับฉันก็เดินทางไปที่โรงเรียนหลังจากนั้นพ่อก็เห็นว่าเด็กนักเรียนที่พ่อเห็นในฝันทุกๆคืนเด็กพวกนั้นตายหมดแล้วทันสมัยพ่อตกใจมากซึ่งพ่อบอกว่าที่โรงเรียนนั้นพี่เยอะมากดังนั้นช่วงนี้พ่อก็ไม่กลัวหรอกเพราะว่าเพราะเห็นบ่อยแล้วซึ่งนอกจากนั้นเมื่อเราเข้าไปดู ทีวีในโรงเรียนกับพ่อแม่อยู่ๆเราก็รู้สึกว่าอยากจะไปล็อกห้องลูกบาสเราต้องเดินไปล็อคซึ่งเรามั่นใจว่าเรารักเรียบร้อยแล้วกลับมาดูหนังกับพ่อต่อแต่อยู่ประตูก็เปิดเองออกมาพร้อมกับมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดและลูกบาสทั้งหมดก็ไหลออกมาทั้งๆที่เราเก็บใส่ตะกร้าเรียบร้อยซึ่งนั่นทำให้เรากลัวจนหนีออกจากที่นั่นพ่อก็เริ่มหางานทำหน่อยจะได้เงินเยอะและเราก็ย้ายไปกรุงเทพฯและไม่เคยคิดที่จะกลับมาที่นั่นอีกเลยประสบการณ์ที่ฉันกลัวมาก

 

สนับสนุนโดย   คาสิโนออนไลน์

ตำนาน เรื่องเล่าจากที่โรงเรียน